In Europa ontstond vanaf 1890 in de architectuur en toegepaste kunst een nieuwe stijl, die in internationaal verband de Franse benaming art nouveau kreeg. De stijl is ook bekend geworden onder de Duitse term Jugendstil. In Oostenrijk spreekt men van Wiener Sezession (‘afscheiding’), in Spanje van Modernismo, in Italië van Stile Liberty en in Rusland van stil modern.

Russia was one of the first countries in the middle of the 19th century to take up the new invention of photography. It soon had a rapidly growing number of practitioners, both professional and amateur. As the technique became ever simpler and more accessible, its potential began to be fully exploited and photographs came to be part of everyday life in many layers of society. By the late nineteenth century a family without at least one cherished family portrait would have been rare.

Rusland was midden 19de eeuw een van de eerste landen die de nieuwe uitvinding van de fotografie oppikte. In korte tijd groeide het aantal beoefenaars, zowel beroepsmatig als op amateurbasis. Toen de techniek steeds eenvoudiger en toegankelijker werd, begon men haar potentieel volledig te benutten. Foto’s werden onderdeel van het dagelijks leven in grote delen van de bevolking. Eind negentiende eeuw was een familie die niet tenminste één gekoesterd familieportret had, al een zeldzaamheid.

In 1991 the paintings and drawings of Caspar David Friedrich from the Hermitage were exhibited at the Metropolitan Museum in New York and the Art Institute in Chicago. This was the first opportunity the American public had had to become acquainted with the work of the great German Romantic painter. In the catalogue the art historian Robert  Rosenblum wrote: ‘Only a few decades ago, Caspar David Friedrich (1774-1840) had the status of an underground cult figure in America [...] it was long possible, especially in French and Anglo-American museum territory, to ignore this master’s existence as totally as it was ignored in many histories of modern painting written before the 1960s.’

An enthrallingly display of Iznik ceramic tiles and flatware was exhibited at the Eretz Israel Museum, Tel Aviv, Israel. Norman A. Rubin reviewed the exhibition that displayed the fascinating history of the Iznik potters and their magnificent craftsmanship.

In 1991 werden de schilderijen en tekeningen van Caspar Friedrich uit de Hermitage tentoongesteld in het Metropolitan Museum in New York en het Art Institute in Chicago. Het was voor het eerst dat het publiek in de Verenigde Staten van Amerika kennis kon maken met het werk van de grote Duitse romantische schilder. In de catalogus schreef de kunsthistoricus Robert Rosenblum: ‘Only a few decades ago, Caspar David Friedrich (1774-1840) had the status of an underground cult figure in America […] it was long possible, especially in French and Anglo-American museum territory, to ignore this master’s existence as totally as it was ignored in many histories of modern painting written before the 1960s.’

The Coptic period of Egypt is well known for the colorful and imaginative art expressed in the fabric of the day. Mythical figures and allegorical references to religious icons are beautifully expressed through the embroidery and tapestry work. Although most of early period pieces were more than 1,000 years old, the fabric still holds much of the color and beauty it originally showed. Coptic textiles have survived through the ages because of the burial practices of the Copts and the dry climate of Egypt.

The history of Armenia is a story of survival. Throughout the turbulent history of invasions and deportations the Armenians have tenaciously clung to their Christian religion; their Indo-European language; and an art form - the illuminated manuscripts which plays a key role in preserving cultural continuity by transmitting religious doctrine, historical records, and a blaze of brilliant images.

Al in het midden van de 16de eeuw werden lakwerk, zijde, thee, suiker, meubelen, specerijen en porselein vanuit China via Macau naar het Westen verscheept. In 1602 werd de Verenigde Oost-Indische Compagnie opgericht, en zo ontstond een zeer lucratieve handel tussen Nederland en China. Porselein was een geliefd artikel en vond gretig aftrek onder een brede laag van de Nederlandse bevolking. Dit porselein was gedecoreerd met een blauwe kobaltoxide en versierd met Chinese motieven zoals lange lijzen, pagodes, berg- en rivierlandschappen, draken en feniksen en boeddhistische gelukssymbolen of paviljoens. Het speciaal voor de export geproduceerde porselein wordt chine de commande genoemd: de vorm en/of de voorstelling werd ontleend aan een westers voorbeeld.

De afgelopen jaren is er in de kunstgeschiedenis steeds meer aandacht gekomen voor specifieke plaatsen en streken die een grote aantrekkingskracht op kunstenaars hebben uitgeoefend. Meerdere musea hebben ondertussen tentoonstellingen gewijd aan Nederlandse kunstenaarsdorpen als Kortenhoef, Bergen, Oosterbeek en Domburg en er verschijnen regelmatig fraai geïllustreerde boeken over de “Schilders van Laren” of de “Schilders van Dongen”. De Vechtstreek is in al deze aandacht jammergenoeg achtergebleven. Toch zijn in dit schilderachtige rivierengebied tussen Utrecht en Amsterdam in de loop der eeuwen veel kunstenaars actief geweest. Dit gemis vormde voor mij aanleiding om aan die streek dit najaar eens uitgebreid aandacht aan te besteden en een tentoonstelling te maken getiteld “Meesters uit de Vechtstreek”.